Van de Voorzitter
Hallo Gaus Geleidehonden vrienden en vriendinnen
In samenwerking met gebruikers, donateurs en de redactie hebben wij weer een informatieve nieuwsbrief geproduceerd.
Een donateur/gebruiker uit Thorn en donateur uit Wijk aan Zee, hebben de redactie een leuk stukje gestuurd die wij u niet willen onthouden.
U kunt lezen hoe onze school meervoudig gehandicapten blij heeft gemaakt met een combihond.
Tevens ervaart u door middel van het ingezonden stukje hoe belangrijk het is dat een werkende hond genegeerd wordt tijdens het uitoefenen van zijn werk.
Deze nieuwsbrief maakt weer duidelijk dat wij niet zonder u als donateur
kunnen ! Ik hoop dat u veel leesplezier hebt met het lezen van uw nieuwsbrief.
Heeft u vragen opmerkingen over de brief of wilt u dat wij voorlichting komen geven in uw bedrijf of vereniging dan kunt u een briefje/mailtje sturen of telefoneren met ons secretariaat.
Een briefje naar de redactie mag natuurlijk ook.
Kijkt u ook eens op onze weblog
http://www.sgghb.web-log.nl/
http://www.gausgeleidehonden.nl/
Ria van der Ploeg
Jaarlijkse Puppy Coachdag
Op zaterdag 8 september 2007 organiseert de Stichting Gaus Geleide- & Hulphonden Benelux in samenwerking met Martin Gaus Geleide- & Hulphondenschool haar jaarlijkse puppy Coachdag. Op deze dag wil de Stichting en de school stil staan bij alles wat de puppywalkers het afgelopen jaar voor de school hebben gedaan.
De verantwoording om een jaar lang voor een aspirant geleidexe2x80x93 of hulphond te zorgen en op te voeden vergt heel veel tijd en energie. Het is natuurlijk ook leuk en gezellig om een jaar lang zoxe2x80x99n pup in huis te hebben. Dankzij onze puppycoaches kunnen mensen met een functiebeperking goed opgeleide honden krijgen.
Wij hopen dan ook dat alle puppycoaches aanwezig kunnen zijn.
Ria van der Ploeg
Oproep van Onze Penningmeester
Wie helpt ons aan nieuwe donateurs? De Stichting kan uw hulp goed gebruiken. Hoe meer donateurs wij kunnen inschrijven, des te beter zullen wij in staat zijn de Martin Gaus Geleide- en Hulphondenschool te helpen. Door het uitblijven van subsidies wordt het de school moeilijk gemaakt nieuwe projecten op te starten of nieuwe trainingsmethoden te ontwikkelen. Het is daarom heel belangrijk dat wij op uw steun als donateur kunnen rekenen. Ook zouden we het zeer op prijs stellen, als u ons aan nog meer donateurs kunt helpen. De gebruikers van de geleidexe2x80x93 en hulphonden zijn er bij gebaat dat er steeds meer nieuwe methoden worden ontwikkeld om onze honden zo goed mogelijk te trainen. Wij zullen u heel dankbaar zijn als u ons uw steun kan geven. Niet alleen de Stichting is hier bij gebaat maar zeer zeker ook de school. De school zal dan in staat zijn nieuwe beugels en tuigen aan te schaffen, betere trainingstechnieken te ontwikkelen. Denk met ons mee en steun onze Stichting! Maak ook vrienden en kennissen enthousiast voor onze Stichting en roep ze op om donateur te worden. Wij zullen u dan door de nieuwsbrieven en de informatie op de websites op de hoogte houden van de ontwikkelingen van de school .
HELP ONS HELPEN WIJ HEBBEN UW STEUN HEEL HAD NODIG.
Uw enthousiasme en belangstelling voor onze stichting en haar doelstellingen, is voor ons als bestuur van groot belang .
Op zoek naar een Geleidehond
Waarom had ik ineens een hond nodig?
Je ziet toch nog ?
Is het dan niet overbodig?
Er is dan toch ook de taststok nog?
Ik heb er geprobeerd mee te lopen.
Toch gaf de stok me geen veilig gevoel.
De stok beantwoordde niet aan het door mij gestelde doel.
Zou ik toch op een hond mogen hopen?
Ik ging naar geleidehonden-scholen op zoek.
We zochten naar adressen in het telefoonboek.
We hebben er verschillende in gevonden.
Wie kon mij nu helpen aan een goede hond?
De ene zei tegen mij dat ik nog te zelfstandig was.
Ik vond dit raar en gaf tegen gas.
Ik belde naar de Martin Gaus Geleide- en Hulphondenschool te Lelystad.
Ze kwamen praten en brachten me op het goede pad.
Na een wachttijd van een half jaar kreeg ik mijn eerste hond.
Hij was lief zacht en blond.
Ik was door het dolle heen.
Nu kon ik op pad en was ik toch niet alleen.
Mijn hond werd voor het weekend bij mij gebracht.
Hier had ik nou echt op gewacht.
De kennismaking verliep heel goed en was zeer geslaagd
team en zijn aan elkaar gewaagd.
De samenwerking met deze school is perfect.
Als je ze nodig hebt, zijn ze er direct.
Hun hulp is onvoorstelbaar.
Wanneer je ze nodig hebt staan ze voor je klaar.
Mijn ervaringen met de Martin Gaus Geleide- en Hulphondenschool is zo goed.
Dat ik zonder nadenken weer een hond van deze school moet.
Ik kan me geen betere school voorstellen.
Ik zal het ook zeker aan een ieder die het horen wil, vertellen
Van een Gebruiker
Jong, Gehandicapt en Snel
Of ik daar iets mee hebt?
Ja, maar nu even niet.
De jongste en de enige met een handicap
Van het gezin en ik was te snel
Met rennen, fietsen, vallen en opstaan
De jongste en de enige met een handicap
Van de klas, maar ik leerde snel
Door te vallen en weer op te staan
De jongste en de enige met een handicap
op de werkvloer, maar ik werkte snel
En leerde om na xe2x80x98t opstaan weer door te gaan
Als secretaris, vicevoorzitter en buurtleidster
Van onze vereniging ben ik nog steeds
De jongste en de enige met een handicap en ja
Ook nog steeds de snelste
Hoezo!?Jong, Gehandicapt en snel,
Een kennismaking met een positieve knipoog van
Ans van den Ende, 41 jaar oud
Baasje van: de jong + werkende hond
En de oud + gepensioneerde hond
Voeg daar aan toe de rollator,
Vanwege al dat vallen en een versleten heup
Maar nu weer te jong! Voor een nieuwe.
Daardoor is ons looptempo niet meer zo snel
Maar in het leren om het samen te doen
Zijn wij weer razend snel.
Klant bij de Vomar en een Gausvriendje?
Dan geeft de Vomar u de kans om uw kikkaart gegevens naar ons toe te sturen.Waarna wij uw gegevens weer aan de Vomar doorgeven.Zij zorgen er dan voor dat wij een maal in het jaar een klein bedragje krijgen op onze rekening.Wel moet u dat ook even aan de Vomar waar u uw boodschappen koopt doorgeven.
Dus belt u ons of mail ons en geeft u kikkaartnummer door?
Secretariaat:M.M van der Ploeg 0251240260 of e-mail: sgghb.riavanderploeg@wanadoo.nl
Wij zijn er erg blij want kleine beetjes maken een grote!!
Ria van der Ploeg
Voor u gelezen xe2x80xa6xe2x80xa6. Door een donateur
Noordwijkse kan met Joop weer zelfstandig op pad
xe2x80x9cEen hond kan iemand voor een groot deel zijn vrijheid teruggevenxe2x80x9d
Als Wendy Admiraal met Joop bij het zebrapad staat, weten veel automobilisten niet hoe ze moeten reageren. Nu is het tegenwoordig helaas zo dat veel automobilisten xc3xbcberhaupt niet meer stoppen voor een zebrapad, maar als ze stoppenvoor Admiraal, dan kan het soms even duren voor zij oversteekt. Mensen gaan naar me wuiven,,maar ik heb niet voor niets een geleidehond, dat wuiven zie ik dus niet als ze met de auto langzaam richting het zebrapad rijden, dan steek ik niet over. En Joop heeft ook geleerd om dan te blijven staan. Pas als en auto helemaal stil staat en ik dus geen rijdende auto meer hoor, is het voor mij veilig om over te steken . Hoewel xe2x80xa6. Het kan dan ook nog gevaarlijk zijn, want hoe vaak gebeurt het niet dat een fietser nog even tussendoor schiet, of dat een ongeduldige automobiliste de stilstaande auto met volle vaart inhaalt? Ik heb het al meerdere keren meegemaakt. En wat ook goed bedoeld is, is als mensen gaan toeteren om te laten weten dat ik over mag steken. Toeteren wordt door Joop in verband gebracht met gevaar en dus steken we dan niet over.
Onafhankelijk
Serge Gaus van Martin Gaus hondenscholen weet als geen ander hoe gevaarlijk het voor mensen kan zijn als ze samen met hun geleidehond de straat op gaan . De meeste mensen weten gewoon niet hoe ze er op moeten reageren. En in het geval van Wendy is zelfs nog een stapje ingewikkelder, omdat zij in een elektrische rolstoel zit. Dan ben je toch een stuk minder wendbaar dan als je lopend bent. Je kunt met zo n rolstoel niet even de stoep op en af . Maar dankzij Joop kan Wendy wel weer in haar eentje de deur uit. xe2x80x9cZonder Joop kan ik niet alleen wegxe2x80x9d, vertelt ze . Serge voegt daar aan toe, voor mensen zoals Wendy is een hond de manier om een groot deel van hun vrijheid terug te krijgen. Buiten, maar ook binnenshuis. Het is dan ook ongelooflijk dat er verzekeringsmaatschappijen zijn die moeilijk doen over de toewijzing van hulp en geleidehonden. Mensen die beoordelen of iemand wel of niet een dergelijke hond krijgt, weten niet hoe het is om van een hond afhankelijk te moeten zijn
Aaien
Joop is een golden retriever en als eer een hondenras is wat als aaibaar geboekt staat , zijn het wel de Golden Retrievers. Gaus: Ik vergelijk honden altijd met kinderen. Hoe zouden wij het vinden als mensen de hele tijd een vreemd kind een aai over hun bol zouden geven? Dat zouden we niet willen, toch? Ik vind dat je honden ook niet zo maar moet aaien . Vroeger gebeurde dat ook niet, wat dat betreft hebben wij mensen de hond veel te veel gesocialiseerd. In het geval van hulp of geleidehonden, is er ook een heel belangrijke reden waarom de hond niet zo maar geaaid mag worden. Als de hond aan het werk is, is de baas van de hond afhankelijk. Als de hond dan ineens niet meer zijn werk uitvoert, kan de baas in gevaarlijke situaties terecht komen. Het is daarom altijd belangrijk om eerst even te vagen of de hond geaaid mag worden. Als de hond het commando vrij heeft gekregen, is de hond gewoon huishond en mag hij dus ook gewoon geknuffeld en aangehaald worden.
Training
Op dit moment worden Wendy en Joop nog door Gaus getraind maar voordat Joop bij Wendy in huis kwam, heeft hij eerst een jaar bij een pleeggezin gewoond, en vervolgens een jaar training gevolgd .xe2x80x9d In het pleeggezin worden de honden opgevoed tot normaal, een sociale huishonden xe2x80x9c , legt Gaus uit. Vervolgens gaan ze een jaar bij ons in training om de basishulpvragen te leren. Zo als vaste commando, s als pak . Gevolgd door, xe2x80x9cde postxe2x80x9d, xe2x80x9cde afstandsbedieningxe2x80x9d, enzovoorts. Ook gaan we met de hond de straat op, om te leren waar hij voor moet stoppen . Bijvoorbeeld een hoge stoeprand, een stoplicht, obstakels op de weg. Na een jaar trainen, wordt de hond vervolgens bij de nieuwe baas geplaatst en gaan we daar nog een half jaar trainen. De Hond en de baas bouwen een band op en de hond leert de baas ook aanvoelen. Wendy is enorm blij met Joop en ze hoopt dat mensen meer rekening met haar houden en andere mensen met geleidehonden willen houden. Het is geweldig dat ik weer alleen naar buiten kan, maar het zou helemaal geweldig zijn als dat ook echt veilig kan.
Zo maar een activiteit van de Stichting
Onze stichting wordt regelmatig gevraagd aanwezig te zijn bij een voorlichtingsactiviteit. Hierbij een verslag van een zoxe2x80x99n activiteit.
Op 20 mei hield Klooienberg/Travers een voorlichtingsdag. En wij waren gevraagd voorlichting te geven en een demonstratie te verzorgen.Deze dag stond in het kader van een afstudeer-opdracht en voor de jongeren die dit organiseerde was het een belangrijke opdracht. Ik was daar samen met Camille naar toegegaan.
.
Camille werd meteen opgewonden want alle activiteiten waren georganiseerd op een Kinderboerderij. Overal liepen dieren los rond. Zo kwamen we een pony tegen, kippen, konijnen, caviaxe2x80x99s, eenden en een Slang. Na overleg met de leiding hebben wij een plan gemaakt en is er een route uitgezet. Ik ben begonnen met mezelf voor te stellen en natuurlijk heb ik ook verteld dat mijn hond opgeleid is door de Martin Gaus Geleide- & Hulphondenschool te Lelystad. Dat ze door positieve training is opgeleid en dat Camille al vijf jaar bij mij is. Ik heb mezelf voorgesteld en informatie gegeven over de Stichting Gaus Geleide- & Hulphonden Benelux. Daarna heb ik iets verteld over de opleiding van de honden, de methode, de gebruikers en de puppywalkers. Er werden aardig wat vragen gesteld. Daarna ben ik met Camille aan het werk gegaan. Camille was inmiddels gaan liggen omdat zij weet dat als ik begin te vertellen, ik nog wel even bezig ben. Ik vertelde dat als er geen vragen meer waren ik Camille ging activeren. xe2x80x9cCamille sta,vooraanxe2x80x9d en ja hoor daar ging ze. Langs tafels, stoelen en andere obstakels naar het loket. Daar gaf zij de drempel aanen kon ik, als ik dat zou willen, een kopje koffie kopen. Rechtsomkeert en vooraan rechts, links trap, nog een trap deur links, rechts en zoek plaats, enz.Tijdens de route kwamen wij heel wat problemen tegen en ik legde uit waarom Camille weigerde, stopte of erom heen ging.Tijdens de wandeling waren er heel wat vragen die ik beantwoorde. Camille bleef heel geduldig wachten tot ik haar weer een opdracht gaf.Wij waren ruim van te voren aanwezig zodat wij ons wel hebben kunnen
orixc3xabnteren. Camille kon wennen aan alle beesten die zij zag want als ik in een dierenwinkel ben, is zij niet bij de konijnen vandaan te slaan en nu liet zij alle dieren loslopend of niet links liggen!Wij hebben een gezellige dag gehad, dankzij de goede organisatie en de ontvangst. Na afloop kreeg Camille een grote kluif die zij deelt met Jerry, haar vriendje. Na afloop zijn wij weer veilig naar het station gebracht en konden wij meteen de trein nemen om naar huis te gaan.
Ria van der Ploeg
Ik geef de pen aan:Wil de Korte
BAS, een hond apart.
Voordat ik aan het verhaal over Bas begin moet ik mij verontschuldigen over het feit dat ik geen geleidehond heb, daarmee dus geen ervaring heb. Daaruit blijkt dan meteen dat Bas geen geleidehond was. Bas werd aangeschaft omdat ik me niet prettig voelde in een huis dat van drie kanten benaderd kon worden. Aan iedere zijkant lag een poort en aan de achterkant een lage schutting. Mijn man had naast zijn normale baan een groot aantal avondactiviteiten. Ik zal die activiteiten niet allemaal opnoemen. Kort samengevat: hij was xe2x80x99s avonds veelvuldig afwezig. Toen hij voor de keuze gesteld werd een hond in huis of zijn nevenactiviteiten opzeggen koos hij voor de hond. Met de twee zoons acht en vier jaar oud ging ik naar het Kerbert-asiel, tegenwoordig Kerbert dierentehuis geheten, om een hond uit te zoeken. Ik had wel een wensenlijstje ten aanzien van onze nieuwe huisgenoot. De hond moest niet al te groot zijn, moest een teefje zijn, niet al te oud maar ook geen pup en gewend aan kinderen. Bij het dierentehuis aangekomen waren daar slechts drie honden in de aanbieding. De eerste die we zagen zitten was oud en niet aan kinderen gewend; nummer twee was een reu maar niet te vertrouwen bij kinderen en nummer drie was jong, werd niet al te groot, was een reu maar voor de kinderen waarschijnlijk het meest aantrekkelijke dier. U kunt het al raden, de keus viel op nummer drie. Volgens de beheerder van het dierentehuis was het dier ongeveer drie maanden oud. Eigenlijk mocht hij nog niet mee omdat hij pas ingexc3xabnt was tegen hondenziekte, maar als ik hem de eerste week in huis hield kon ik hem nu meenemen. Na het invullen van de nodige papieren en het betalen van de prijs kreeg ik als extra informatie mee dat de hond een bastaard Duitse staander was, een hond met jachtinstinct dus en dat ik hem, als het niet ging, binnen een week kon terugbrengen. De jongens waren enthousiast over de nieuwe aanwinst, manlief had er zich bij neergelegd en de kat was ronduit afwijzend.We kwamen er al snel achter dat Bas, afkorting van Bastaard, een kronkel in zijn ziel had. Als je iets tegen hem zei plaste hij prompt op de grond. xe2x80x9cMaarxe2x80x9d, zei de dierenarts van het asiel, xe2x80x9cdat gaat wel weer over. Alleen moet niet iedereen de baas over de hond willen spelenxe2x80x9d. Duidelijk, xc3xa9xc3xa9n baas of bazin. Ik was thuis, ik wilde graag een hond, dusxe2x80xa6.. Heel snel was ik goede maatjes met Bas. Ik stortte me op zijn opvoeding en hij leerde snel, ongeveer even snel als hij groter werd. Het op de grond plassen hield inderdaad op. Alleen was er nog xc3xa9xc3xa9n probleem op te lossen. Bas durfde niet naar buiten. Als ik hem xe2x80x99s morgens wilde uitlaten moest ik hem aan de lijn meesleuren. xe2x80x99s Avonds als het donker was wilde hij wel mee. De hond van de buren loste het probleem op. Geheel onverwacht was die naar binnen gelopen en trof daar dus Bas aan. Dat werd dolle pret. De stoelen stonden schots en scheef in de kamer en de kat zat boven op de kast. Ik probeerde de buurhond naar buiten te werken en tot mijn verbazing liep Bas mee naar buiten. Dat Bas jachthondenbloed in zijn aderen had werd ons duidelijk toen hij een weekje mee was naar Appelscha. xe2x80x99s Avonds tegen de schemering liepen we het bos in waar Bas verdween en even later achter een ree aan uit de bosjes te voorschijn kwam. De ree liep harder dan Bas, die op een gegeven moment over zijn eigen poten struikelde. Hij had een haat-liefde verhouding met de kat. De haat kwam van de kat en de liefde van de kant van Bas. Toen er na maanden enig uitzicht was op een normale verhouding tussen hond en kat rolde Bas van de trap bovenop de kat die een paar treden lager op de trap zat. Het is tussen die twee nooit meer iets geworden. Wat ook niets werd was zwemmen in zee. Bas had een afschuw van water. Als de kinderen de zee in gingen stond Bas aan de kant te jammeren.Hij had trouwens een feilloos gevoel voor de juiste verhoudingen in huis. In kippentermen te spreken vond hij dat de kinderen het laagst in de pikorde stonden, dan de bazin en mijn man was het hoofd. Het had tot gevolg dat Bas de kinderen altijd in bescherming nam. Werd door de beide zoons ruzie gemaakt waarbij ik vond dat ik moest ingrijpen stond Bas grommend tussen mij en de kinderen. Daar maakten de jongens dankbaar misbruik van. Bas wilde graag met mijn man stoeien en dat gebeurde meestal xe2x80x99s avonds na het eten, maar dat mijn man en ik ook wel eens stoeiden dat begreep Bas niet en dan stond hij grommend en met blikkerende tanden tussen mijn man en mij.Verder had hij, na een aanvaring met een Volkswagenbusje, een grondige hekel aan Volkswagens. Als hij in de verte er xc3xa9xc3xa9n hoorde aankomen moest ik hem, als dat lukte, snel aanlijnen anders vloog hij de volkswagen aan. Op een avond dat mijn man en ik samen Bas uitlieten hadden we te laat in de gaten dat er een Volkswagen kever naderde. Bas vloog er op af en bezorgde met zijn actie twee agenten, die in de kever zaten, de schrik van hun leven. Ze stopten en boden hun verontschuldiging aan omdat ze de hond geraakt hadden. Ik zei dat het wel meeviel en vond het niet nodig om te vertellen dat Bas tegen de auto opgesprongen was. Bas kon je overal mee naar toe nemen. Wilden we na een wandeling ergens iets drinken dan kon dat moeiteloos met Bas. Hij ging onder de tafel liggen en je hoorde hem niet. Zelfs als er een andere hond langs liep bleef hij keurig op zijn plaats. Alleen bij mijn ouders wist hij perfect waar de trommel met biscuitjes stond en voordat mijn moeder ons van koffie of thee kon voorzien had Bas al wat uit het trommeltje gekregen. Er valt over Bas wel een boek te vullen. Zijn niet weg te krijgen neiging om van de grasmat in de tuin een soort maanlandschap vol kuilen te maken. Dat moest hij op een gegeven moment met een tik van mijn man bezuren tot grote verontwaardiging van onze zoons, die ik huilend aantrof toen ik thuis kwam van boodschappen doen. Op mijn vraag wat er was kwam het hoge woord eruit. Pappa had Bas geslagen en in het hondenboek stond dat dit niet mocht. Wat doe je dan als moeder. Vader afvallen kan natuurlijk niet. Je moet xc3xa9xc3xa9n lijn trekken, maar de hond prijzen gaat ook niet. Ik maakte me er heel makkelijk vanaf door aan te nemen dat Bas het er wel naar gemaakt zou hebben. Dat bleek ook als snel. Hij had in het net vernieuwde grasmat weer een gat gegraven en dat onder het alziende oog van de baas, wiens hand toen uitschoot. Het heeft geen schade aan de verhouding baas hond gedaan.Toen Bas aan een hartstilstand overleed misten we hem enorm. Hij was pas tien jaar.
